اصول حاكم بر استخدام:

1- اصل برابريِ فرصتِ شغلي:

همة افراد جامعه بتوانند به طور برابر فرصت دستيابي به مشاغل عمومي را داشته باشند.

2- اصلِ حقوق مساوي براي كارِ مساوي:

يعني كلية مستخدمين كشور طبق يك قاعده و نظام هماهنگ و يكسان از حقوقِ برابر و مساوي برخوردار باشند.

نكته: وجود برخي شايستگي‌ها، خلاقيت و نوآوري‌ها مانع از آن نيست كه بتوان به اشخاص امتيازات يا پاداش‌هايي را پرداخت نمود.

3- اصلِ لياقت و شايستگي:

طبق اين اصل، ملاك توانايي و نخبگي مي‌باشد نه ايجاد روابط و باندهاي سياسي و ... صرف‌نظر از نژاد و مذهب و زبان و ....

4- اصلِ وجودِ امنيت شغلي:

يعني، صاحبانِ مشاغل مطمئن شوند كه از ثبات شغلي برخوردارند.

5- اصلِ تأمين رفاه كاركنان دولت:

در كنار تكاليفي كه مستخدم دولت دارد بايد از يكسري حقوق و مزايا برخوردار باشد كه اين حقوق، برخي مادي و برخي معنوي است.

6- اصلِ حقّ دفاع از حقوق شغلي:

مستخدمين دولت بايد از يكسري حقوق در رابطه اجراي شغل خود برخوردار باشند.

7- اصلِ انضباط اداري:

مستخدم، تكاليفي را نسبت به دولت دارد كه اين تكاليف، موجبات مسؤوليت‌هاي وي را (اداري و كيفري) به بار مي‌آورد.

مثلاً: حضور به موقع در محلّ كار، يك مسؤوليت اداري است اما افشايِ اسرار يا اختلاس و ارتشاء مسؤوليت كيفري مستخدم است.

8- اصلِ استمرار و توسعة آموزش كاركنان:

كارمندان براي استخدام نياز به يكسري مدارك و مهارت‌هاي اوليه دارند ليكن به منظور كارآمدي و خدمت‌رساني بهتر بايد در طول دورانِ شغليِ خود از طرفِ اداره، تحت آموزش مستمر و ارتقاي شغلي قرار گيرند و اين خود، گاه دستاويزي است براي افزايش حقوق كاركنان.