فسخ اجاره:

1. خيار عيب:

ـ عيوب در طول مدت اجاره عارض مي‌شود؛ در اين صورت عقد نسبت به گذشته صحيح است و از زمان بروز عيب، نسبت به بقيه مدت مي‌توان عقد را فسخ نمود (م 480 ق.م).

ـ عيوب از ابتدا وجود داشته است: فسخ نسبت به گذشته اثر دارد و از همان ابتدا عقد را منحل مي‌كند و مستأجر نسبت به استيفاي منافع در اين مدت، بايد اجرت‌المثل بپردازد.

قاعده مذكور در مورد ساير خيارات نيز اعمال مي‌شود.

عيبي موجب فسخ مي‌شود كه امكان انتفاع را از بين ببرد يا موجب صعوبت يا نقصان در انتفاع بشود (م 479 ق.م). به استناد عيب، نمي‌توان ارش گرفت (م 478 ق.م) و چنانچه موجر رفع عيب كند، حق فسخ مستأجر از بين مي‌رود (م 478 ق.م).

2. خيار تخلف شرط: ويژگي‌هاي خاص عقد اجاره در مورد اين خيار آنست كه در صورت تخلف شرط، مستقيماً مي‌توان عقد را فسخ نمود و لازم نيست ابتدا الزام متخلف را از دادگاه بخواهيم.

3. شرط خيار در عقد اجاره، مانعي ندارد اما اين شرط در قانون 1362، به سود موجر ممنوع شده است و فقط شرط خيار در انتقال مورد اجاره در اجاره محل سكني (ماده 8 قانون 1362) پيش‌بيني شده است.

4. خيار تبعض صفقه در عقد اجاره براي حالتي است كه بخشي از مورد اجاره مال غير باشد يا در زمان اجاره تلف شود.